Opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu – tak brzmi uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r. Wiąże ona wszystkie sądy administracyjne.

Nieprawidłowa jest więc interpretacja przepisów pozwalająca na pobieranie opłaty za postój w całej strefie. Opłatę można pobierać wyłącznie za postój w prawidłowo wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania. Na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania, umieszcza się odpowiedni znak drogowy (za pomocą odpowiedniego znaku wskazuje się również koniec strefy płatnego parkowania). W samej strefie płatnego parkowania miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się przewidzianymi w przepisach znakami pionowymi oraz poziomymi. Osoba, która opłaciła postój w innym miejscu, niż prawidłowo wyznaczone miejsce postojowe, może ubiegać się o zwrot opłaty. Podobnie osoba, na którą została nałożona kara za brak opłaty.

Poza konkretnymi przypadkami nieuprawnionego pobrania opłaty za postój może się zdarzyć, że uchwała rady gminy (miasta) ustalająca strefę płatnego parkowania zawiera regulacje sprzeczne z prawidłowo interpretowaną ustawą. W takiej sytuacji jest możliwe stwierdzenie przez sąd administracyjny nieważności uchwały w części. Każdy mieszkaniec danej gminy (miasta) może złożyć do sądu skargę w tej sprawie. Jeżeli chodzi o wyznaczanie w strefie płatnego parkowania konkretnych miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, to zajmuje się tym organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach (w miastach na prawach powiatu – prezydent miasta).